Το έργο S-FAN- Βιώσιμο Δίκτυο Διατροφικής Ενσυνειδητότητας είναι ένα 24μηνο ερευνητικό και εκπαιδευτικό έργο, που εστιάζει στην εκπαίδευση και την ενεργή συμμετοχή της κοινότητας. Επιστημονική υπεύθυνη του έργου είναι η Επίκουρη Καθηγήτρια Παρασκευή Ντετοπούλου, Τμήμα Επιστήμης Διατροφής Διαιτολογίας Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Επιπλέον, στο έργο συνεργάζονται ο Καθηγητής κος Πανουτσόπουλος (Αναπληρωτής Επιστημονικός Υπεύθυνος του έργου) και η Αν. Καθηγήτρια κα Ρόχας.
Στο πλαίσιο του έργου, θα μετρηθεί η σπατάλη τροφίμων σε 100 οικογένειες στην Αθήνα και την Πελοπόννησο, με στόχο να καταγραφεί τόσο η ποσότητα όσο και το είδος των τροφίμων που πετιούνται. Παράλληλα, το S-FAN αναπτύσσει ένα ολοκληρωμένο πακέτο δράσεων ενημέρωσης και εκπαίδευσης, που περιλαμβάνει:
• εκπαιδευτικά βίντεο,
• καμπάνια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης,
• podcasts και infographics,
• εργαστήρια για την κοινότητα/ σχολεία,
• διαδικτυακά σεμινάρια,
• ερευνητικό κιτ για εκπαιδευτικούς,
• εφαρμογές τεχνολογίας AR/VR,
• ντοκιμαντέρ που παρουσιάζει το ταξίδι του φαγητού «από το αγρόκτημα στο πιάτο».
Οι δράσεις απευθύνονται στο ευρύ κοινό, σε εκπαιδευτικούς, φοιτητές, επαγγελματίες υγείας και μαθητευόμενους σεφ, δίνοντας έμφαση σε πρακτικές δεξιότητες όπως ο σωστός προγραμματισμός γευμάτων, η αποθήκευση τροφίμων και η μείωση των αποβλήτων. Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στη συνεργασία με σχολεία, βιβλιοθήκες και κοινοτικά κέντρα, ώστε οι δράσεις να έχουν μακροπρόθεσμο αποτύπωμα και να ενισχύεται η διατροφική συνείδηση σε τοπικό επίπεδο.
Το προτεινόμενο έργο προσφέρει σημαντικά επιστημονικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά οφέλη, καθώς γεφυρώνει το κενό μεταξύ θεωρητικής γνώσης και ουσιαστικής αλλαγής συμπεριφοράς γύρω από τη σπατάλη τροφίμων στην Ελλάδα. Μέσα από τη χρήση καινοτόμων ψηφιακών εργαλείων (όπως εφαρμογές VR και podcasts) και διαδραστικών παρεμβάσεων, το έργο δεν περιορίζεται στην απλή ενημέρωση, αλλά εφοδιάζει τους πολίτες και ειδικές ομάδες (εκπαιδευτικούς, φοιτητές, σεφ) με πρακτικές δεξιότητες για να δράσουν ως «παράγοντες αλλαγής». Σε κοινωνικό επίπεδο, η συμμετοχή της κοινότητας ενισχύει την κοινωνική συνοχή και την αίσθηση συλλογικής ευθύνης, ενώ σε επιστημονικό επίπεδο δημιουργείται μία αξιόπιστη βάση δεδομένων που μπορεί να καθορίσει τις μελλοντικές εθνικές πολιτικές βιωσιμότητας. Τελικός στόχος είναι η καλλιέργεια μιας πιο συνειδητής καταναλωτικής κουλτούρας, η οποία οδηγεί στον δραστικό περιορισμό του περιβαλλοντικού αποτυπώματος και στην προστασία των φυσικών πόρων.
