Το έργο διερεύνησε την ερασιτεχνική ενασχόληση με την τέχνη της φωτογραφίας ως μαθησιακή εμπειρία, με εστίαση στις μαθησιακές διαδικασίες μη τυπικού και άτυπου χαρακτήρα μέσω των οποίων ένα άτομο, ακολουθώντας την επιθυμία του να μάθει κάτι που το ενδιαφέρει, αναπτύσσει σταδιακά την ταυτότητα του ερασιτέχνη καλλιτέχνη φωτογράφου. Ο σκοπός εξειδικεύτηκε στη χαρτογράφηση των κινήτρων μαθητείας, των στρατηγικών και πρακτικών μάθησης που υιοθετούνται, καθώς και των παραγόντων που διευκολύνουν ή παρεμποδίζουν τη μαθησιακή διαδρομή, παράλληλα με την αποτύπωση της αντίληψης που συγκροτούν οι ερασιτέχνες για τον καλλιτεχνικό χώρο της φωτογραφίας. Η μελέτη υλοποιήθηκε με ποιοτικό σχεδιασμό, αξιοποιώντας ημιδομημένες ατομικές συνεντεύξεις (one-to-one) με παράλληλη μη δομημένη παρατήρηση και τριγωνοποίηση δεδομένων. Το δείγμα ήταν σκόπιμο και περιέλαβε 40 συμμετέχοντες (32 ερασιτέχνες και 8 δασκάλους καλλιτεχνικής φωτογραφίας). Για την ερμηνεία των ευρημάτων αξιοποιήθηκε το μοντέλο των τεσσάρων φάσεων ανάπτυξης του ενδιαφέροντος, ώστε να αποτυπωθεί η εξελικτική πορεία από το αρχικό έναυσμα έως την αυτορρυθμιζόμενη, δημιουργική δέσμευση.
Το έργο αναδεικνύει, με τεκμηριωμένο τρόπο, τον καθοριστικό ρόλο της μη τυπικής και άτυπης μάθησης στην ανάπτυξη δημιουργικών δεξιοτήτων και στη συγκρότηση καλλιτεχνικής ταυτότητας, συμβάλλοντας στη θεωρητική εμβάθυνση της συζήτησης για τη μάθηση ενηλίκων και τη διά βίου εκπαίδευση. Παράλληλα, προσφέρει ένα συνεκτικό ερμηνευτικό πλαίσιο που συνδέει την ένταση/εξέλιξη του αποτελεσματικού ενδιαφέροντος με συγκεκριμένες μαθησιακές πρακτικές και στρατηγικές, διευκολύνοντας τον σχεδιασμό στοχευμένων παρεμβάσεων υποστήριξης (π.χ. καθοδήγηση, κοινότητες πρακτικής, αναστοχασμός). Επιπλέον, παρέχει πρακτικά αξιοποιήσιμες κατευθύνσεις για φορείς μη τυπικής εκπαίδευσης (ΚΔΒΜ, πολιτιστικοί οργανισμοί, φωτογραφικές ομάδες/λέσχες) ως προς τη δομή μαθησιακών διαδρομών χωρίς τυπική πιστοποίηση, αλλά με υψηλή μαθησιακή αξία και κοινωνικοπολιτισμική απήχηση.
Τα αποτελέσματα τεκμηριώνουν ότι η μαθητεία των ερασιτεχνών στην καλλιτεχνική φωτογραφία συγκροτείται ως πολυεπίπεδη διαδρομή, όπου συνυφαίνονται μη τυπικά περιβάλλοντα (οργανωμένη διδασκαλία/σεμινάρια) με άτυπες πρακτικές που εκτείνονται στην καθημερινότητα, στην αλληλεπίδραση και στη συμμετοχή σε κοινότητες πρακτικής. Επιβεβαιώθηκε η σημασία της εμπειρικής και σχεσιακής μάθησης, της προσωπικής αναζήτησης πόρων (διαδικτυακά και μη), καθώς και του εμπνευστικού ρόλου προτύπων και της κριτικής ως μηχανισμών προόδου. Επιπλέον, αναπτύχθηκε και αποτυπώθηκε ένα «μοντέλο μάθησης των ερασιτεχνών φωτογράφων», καθώς και ένα εργαλείο που επιτρέπει την παρακολούθηση και ερμηνεία της εξελικτικής πορείας τους, αναδεικνύοντας το ενδιαφέρον ως κρίσιμο δείκτη δέσμευσης και ανάπτυξης. Τέλος, καταγράφηκαν ενδείξεις ωρίμανσης της ερασιτεχνικής πρακτικής σε απτά δημιουργικά παραγόμενα (π.χ. εκθέσεις, εκδόσεις/λευκώματα) και, σε ορισμένες περιπτώσεις, σε μετάβαση προς επαγγελματικές μορφές εμπλοκής.
