Αντικείμενο της διατριβής είναι o επαναπροσδιορισμός της έννοιας του Πολιτικού Κινδύνου (ΠΚ) και ο προσδιορισμός της επίδρασης της τεχνολογίας και του περιβάλλοντος στην έννοια του Πολιτικού Κινδύνου. Η διδακτορική έρευνα εκτείνεται σε ένα συστηματικά δομημένο ερευνητικό πλαίσιο, αξιοποιώντας 1.127 βιβλιογραφικές πηγές και ένα παγκόσμιο δείγμα 211 χωρών για την περίοδο 2004 έως σήμερα. Οι υπό ανάλυση μεταβλητές που επιλέχθησαν για τους σκοπούς της έρευνας είναι δεκαεννέα. Σε πρώτο στάδιο αναλύεται ο τρόπος που προσεγγίζουμε και αντιλαμβανόμαστε τον Πολιτικό Κίνδυνο μέσα από έξι εναλλακτικές θεωρητικές οπτικές και 19 διαφορετικές μεθόδους μέτρησης, αναδεικνύοντας τη μεθοδολογική πολυπλοκότητα και την επιστημονική ακρίβεια της αποτύπωσής του. Η καινοτομία της έρευνας έγκειται στη διασύνδεση του πολιτικού κινδύνου με το περιβάλλον και την τεχνολογία. Εξετάζονται πέντε σημεία περιβαλλοντικής επιρροής και έξι σημεία σύνδεσης περιβάλλοντος και πολιτικού κινδύνου, αξιοποιώντας οκτώ περιβαλλοντικές μεταβλητές. Παράλληλα, αναλύονται τέσσερα σημεία τεχνολογικής επιρροής και έξι σημεία σύνδεσης τεχνολογίας και πολιτικού κινδύνου, μέσω πέντε τεχνολογικών μεταβλητών. Η έρευνα συμβάλλει στη διεπιστημονική κατανόηση του πολιτικού κινδύνου και στην αναθεώρηση των μέχρι τώρα παραδοσιακών μεταβλητών που συγκροτούσαν τον όρο, γεφυρώνει τη σχέση ΠΚ Περιβάλλοντος και Τεχνολογίας και παράλληλα προσφέρει ένα ολοκληρωμένο, συγκριτικό και επεκτάσιμο αναλυτικό υπόδειγμα για τη επιστημονική κοινότητα. Η ερευνητική εργασία υποστηρίχτηκε από το Ελληνικό Ίδρυμα Έρευνας και Καινοτομίας (ΕΛ.ΙΔ.Ε.Κ.) στο πλαίσιο της «4ης Προκήρυξης ΕΛ.ΙΔ.Ε.Κ. για Υποψήφιους/ες Διδάκτορες» (Αριθμός Υποτροφίας: 10647).