Το έργο IMAGINE-MOCAP (Developing Personality in Digital Character Design using Motion Capture, Wearable and Live Coding Technologies, applied to IMAGINE Narrative Worlds) είχε ως στόχο να διερευνήσει πώς οι τεχνολογίες αισθητήρων μπορούν να ενισχύσουν την έκφραση προσωπικότητας και συναισθήματος σε ψηφιακούς χαρακτήρες. Μέσω του συνδυασμού τεχνικών καταγραφής κίνησης (motion capture), φορετών βιοαισθητήρων και live coding, το έργο επιδίωξε να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στην ανθρώπινη ερμηνεία και την ψηφιακή κινούμενη εικόνα, προτείνοντας νέες μεθόδους για τον εμπλουτισμό των ψηφιακών χαρακτήρων με ατομικότητα και συναισθηματική εκφραστικότητα. Οι επιμέρους στόχοι του έργου ήταν:
• η μελέτη των θεωρητικών θεμελίων της προσωπικότητας και της ενσώματης συμπεριφοράς σε ψηφιακούς χαρακτήρες,
• η διαμόρφωση πειραματικών μεθοδολογιών, βασισμένων σε καταγραφή κίνησης (motion capture) και φορετούς αισθητήρες, για την καταγραφή εκφραστικής ανθρώπινης κίνησης,
• η διερεύνηση του live coding ως δημιουργικού και παραστατικού μέσου για τον χειρισμό ήχου και κίνησης σε πραγματικό χρόνο, και
• η επίδειξη του πώς οι παραπάνω τεχνικές μπορούν να συνδυαστούν σε συνεκτικά διαμεσικά (transmedia) έργα που συνδέουν animation, ψηφιακά παιχνίδια και διαδραστικές παραστάσεις.
Συνδυάζοντας ψυχολογία, παραστατικές τέχνες και υπολογιστικό σχεδιασμό, το έργο επεδίωξε να επαναπροσδιορίσει τη δημιουργία ψηφιακών χαρακτήρων ως μια ενσώματη, συμμετοχική διαδικασία και όχι ως αποκλειστικά γραφική/οπτική πρακτική.
Ο επιστημονικός αντίκτυπος του έργου έγκειται στη διεπιστημονική του συμβολή στα πεδία της συνθετικής κίνησης, της αλληλεπίδρασης ανθρώπου–υπολογιστή και της τεχνολογίας των παραστατικών τεχνών. Το IMAGINE-MOCAP προώθησε την έννοια της ενσώματης εμψύχωσης (embodied animation), εισήγαγε πρακτικές μεθοδολογίες για την ενσωμάτωση φυσιολογικών και συμπεριφορικών δεδομένων σε πραγματικό χρόνο, και παρήγαγε ανοικτούς πόρους που μπορούν να αξιοποιηθούν από ερευνητές και καλλιτέχνες. Η βάση δεδομένων motion capture και η βιβλιοθήκη sc-dance αποτελούν επαναχρησιμοποιήσιμες υποδομές για εκπαίδευση και πειραματισμό, ενώ τα εννοιολογικά πλαίσια του έργου προσφέρουν ένα νέο λεξιλόγιο για τη συζήτηση της εκφραστικότητας και της προσωπικότητας σε ψηφιακούς πράκτορες.
Σε οικονομικό επίπεδο, τα εργαλεία και οι ροές εργασίας που αναπτύχθηκαν μπορούν να επηρεάσουν μελλοντικές παραγωγικές διαδικασίες στη βιομηχανία του animation, στις εφαρμογές εκτεταμένης πραγματικότητας (XR) και στις ψηφιακές παραστάσεις, προωθώντας ανοικτές, διαλειτουργικές και ανθρωποκεντρικές προσεγγίσεις που μειώνουν την εξάρτηση από κλειστά ιδιόκτητα συστήματα.
Σε κοινωνικό και πολιτισμικό επίπεδο, το IMAGINE-MOCAP ενίσχυσε τη σύζευξη τέχνης και τεχνολογίας, προσφέροντας στο κοινό τη δυνατότητα να βιώσει ψηφιακούς χαρακτήρες όχι ως τεχνητές κατασκευές, αλλά ως προεκτάσεις των ανθρώπινων συναισθημάτων και της ανθρώπινης δημιουργικότητας. Μέσα από εκθέσεις, εργαστήρια, παραστάσεις και τη διαμεσική παραγωγή MONOLOVE, το έργο έδειξε πώς οι ενσώματες τεχνολογίες μπορούν να εμπλουτίσουν τη διήγηση και να ενθαρρύνουν νέες μορφές καλλιτεχνικής συνεργασίας.
Συνολικά, το IMAGINE-MOCAP προσέφερε μια ολοκληρωμένη διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο η ανθρώπινη κίνηση και η φυσιολογική έκφραση μπορούν να μεταφραστούν σε σχεδιασμό ψηφιακών χαρακτήρων. Η διεπιστημονική σύνθεση θεωρίας, τεχνολογίας και καλλιτεχνικής πρακτικής δημιούργησε νέες διαδρομές για έρευνα και δημιουργία στο animation, την εκτεταμένη πραγματικότητα και τις διαδραστικές παραστάσεις, υπογραμμίζοντας την αξία των ενσώματων, βασισμένων σε αισθητήρες προσεγγίσεων στον σχεδιασμό ψηφιακών προσωπικοτήτων.
Το έργο παρήγαγε ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο για την κατανόηση και τον σχεδιασμό της έκφρασης προσωπικότητας σε ψηφιακούς χαρακτήρες. Το θεωρητικό σκέλος οδήγησε σε μία ενοποιημένη ταξινομία (τον «Τροχό της Προσωπικότητας»), που συνδέει ψυχολογικές έννοιες με παραμέτρους συνθετικής κίνησης και παράστασης. Η ταξινομία αυτή τροφοδότησε την ανάλυση απαιτήσεων και καθοδήγησε τις πειραματικές μεθοδολογίες των επόμενων φάσεων.
Οι πειραματικές μελέτες στην κίνηση επιβεβαίωσαν σαφείς και επαναλαμβανόμενες συσχετίσεις ανάμεσα στην φυσική εκφραστικότητα και την αντίληψη της προσωπικότητας. Οι αξιολογήσεις χρηστών συνέδεσαν σταθερά πλατιές, ανοικτές και ενεργητικές κινήσεις με χαρακτηριστικά όπως η εξωστρέφεια, ενώ πιο σφιγμένες, περιορισμένες ή ασταθείς κινήσεις συσχετίστηκαν με νευρωτισμό ή χαμηλή συναισθηματική σταθερότητα. Σημαντικό είναι ότι τα ευρήματα αυτά παρέμειναν έγκυρα ακόμη και όταν τα δεδομένα κίνησης μεταφέρθηκαν σε μη ανθρώπινους ή αφαιρετικούς χαρακτήρες, γεγονός που αναδεικνύει τη στιβαρότητα των κινησιολογικών δεικτών προσωπικότητας.
Τα βιοσήματα πρόσθεσαν ένα συμπληρωματικό, «εσωτερικό» επίπεδο έκφρασης. Το έργο ανέπτυξε μια πλήρη διαδικασία (pipeline) για τη σύλληψη και χαρτογράφηση φυσιολογικών σημάτων σε οπτικοακουστικές παραμέτρους, επιτρέποντας στους ψηφιακούς χαρακτήρες και τα περιβάλλοντα να αντανακλούν μεταβολές της συναισθηματικής διέγερσης. Οι αντιστοιχίσεις αυτές επικυρώθηκαν τόσο τεχνικά, μέσα από ελεγχόμενα πειράματα, όσο και καλλιτεχνικά, μέσα από τα πρωτότυπα μέσα.
Το live coding εισήγαγε μια δυναμική παραστατική διάσταση. Η βιβλιοθήκη sc-dance που δημιουργήθηκε από την ερευνητική ομάδα του Ιονίου Πανειπστημίου παρείχε νέες δυνατότητες συγχρονισμού κίνησης και ήχου σε πραγματικό χρόνο, επιτρέποντας σε προγραμματιστές και ηθοποιούς να συνδιαμορφώνουν τη συμπεριφορά ενός χαρακτήρα μέσω οπτικοακουστικού αυτοσχεδιασμού.
Η φάση αξιολόγησης ανέδειξε τη συνοχή και την ευελιξία του προτεινόμενου διαμεσικού πλαισίου. Στα πρωτότυπα του MONOLOVE και στις τέσσερις μελέτες περίπτωσης που δημιουργήθηκαν, το κοινό αντιλήφθηκε συνεπή χαρακτηριστικά προσωπικότητας, παρά τις αλλαγές στο μέσο, το αισθητικό ύφος και το μοντέλο αλληλεπίδρασης. Η δυναμική της κίνησης, οι ρυθμικές ποιότητες και η ανταπόκριση του συστήματος αναδείχθηκαν ως οι κυριότεροι φορείς προσωπικότητας μεταξύ των μέσων, ενώ τα βιοσήματα και ο ηχητικός σχεδιασμός εμπλούτισαν τη συναισθηματική ερμηνεία. Τα αποτελέσματα αυτά επιβεβαίωσαν την κεντρική υπόθεση του έργου: η έκφραση προσωπικότητας σε ψηφιακούς χαρακτήρες είναι εκ φύσεως πολυτροπική και ενσώματη.
Από το έργο προέκυψαν 4 οπτικοακουστικές παραγωγές, 12 επιστημονικές δημοσιεύσεις και μια ειδική έκδοση επιστημονικού περιοδικού. Επιπλέον, διοργανώθηκαν δύο επιστημονικές συναντήσεις εργασίας, ένα θερινό σχολείο και έξι παρουσιάσεις των αποτελεσμάτων σε ημερίδες και συνέδρια.
